سورپرایز! راز طول عمر یک فرد ۹۷ ساله، خوردن روزانه یک کاسه نودل فوری است؟ | DXDF، مجسمه مومی گرند اورینت

راز طول عمر، خوردن روزانه نودل فوری است

این از طرف یک پیرمرد ۹۷ ساله است

"The Godfather of Instant Noodles" Momofuku Ando

چقدر این خدای بزرگ مهربونه.

زندگی پر فراز و نشیب: ۳ ورشکستگی، ۲ دوره زندان

موموفوکو آندو در ۵ مارس ۱۹۱۰ در چیایی، تایوان، چین متولد شد. نام اصلی او وو بایفو بود. او در سنین جوانی والدین خود را از دست داد و توسط پدربزرگش که یک مغازه ابریشم فروشی داشت، بزرگ شد.

در سال ۱۹۳۲، موموفوکو آندو ۲۲ ساله با استفاده از سرمایه به جا مانده از پدرش، شرکتی متخصص در فروش لباس‌های بافتنی در شهر یونگله تایپه تأسیس کرد و محصولاتی را از ژاپن برای فروش محلی خریداری نمود. در سال بعد، او فعالیت خود را به اوساکا، ژاپن گسترش داد، اتاق بازرگانی نیتو را تأسیس کرد و سفر تجاری خود را در ژاپن آغاز نمود.

اولین ورشکستگی و زندانی شدن

با این حال، دوران خوب دوام زیادی نداشت. در طول جنگ جهانی دوم، کارخانه و فروشگاهی که آندو موموفوکو در اوساکای ژاپن اداره می‌کرد، توسط حملات هوایی بمباران شد و کسب و کار پر زحمت او نابود شد. نه تنها این، بلکه به دلیل چینی بودن او، به دلیل رابطه پرتنش بین این دو، توسط شخصی با انگیزه‌های پنهانی، به دام افتاد و به زندان فرستاده شد.

ورشکستگی دوم و حبس

پس از آزادی از زندان، دوباره خود را جمع و جور کرد، اما بدشانسی دوباره به او رو کرد. او با نیت خیر، صندوق کمک به دانشجویان را تأسیس کرد، اما به اتهام فرار مالیاتی دوباره روانه زندان شد و تمام اموالش مصادره شد.

سومین ورشکستگی

پس از آزادی دوباره از زندان، پس از بررسی دقیق، آندو موموفوکو ملیت خود را به ژاپنی تغییر داد، اما باز هم نتوانست از بدشانسی فرار کند. به دلیل دعوت دیگران، آندو موموفوکو به یک اتحادیه اعتباری پیوست و به عنوان رهبر اصلی فعالیت کرد، اما اتحادیه اعتباری بعداً ورشکست شد و او نیز ورشکست شد.

در مواجهه با جنگ، زندان و ورشکستگی، ممکن بود دیگران ویران شوند، اما این قطعاً با شخصیت آندو موموفوکو سازگار نبود. با این حال، همانطور که می‌گویند: «بدشانسی ممکن است نعمتی در لباس مبدل باشد.» او در زندان، افرادی را دید که در باد سرد صف می‌کشیدند تا یک کاسه رامن بخورند و او نیز احساس گرسنگی را تجربه کرد.

یک ایده فوق العاده جالب ناگهان به ذهنش رسید: خیلی خوب می‌شد اگر رشته فرنگی‌هایی وجود داشتند که فقط با خیساندن در آب داغ قابل خوردن بودند!

اولین کاسه نودل فوری جهان: چیکن رامن

در سال ۱۹۵۸، در سن ۴۸ سالگی، او «تحقیقات علمی مخفی» را در حیاط خلوت خود آغاز کرد. آندو یک دستگاه رشته‌پزی قدیمی پیدا کرد، یک وُک به قطر ۱ متر و آرد، روغن پخت و پز و سایر مواد اولیه خرید و آزمایش را در یک خانه چوبی کوچک با مساحت کمتر از ۱۰ متر مربع آغاز کرد.

آندو به مدت یک سال و در حالتی تقریباً متعصبانه تحقیقات عمیقی انجام داد. در طول کل سال، او به طور متوسط ​​فقط ۴ ساعت در روز استراحت می‌کرد.

این کار تحقیقاتی با دو مشکل دشوار روبرو است. یکی از آنها توسعه یک "روش خشک کردن" است که بتواند رشته فرنگی را به طور مناسب برای مدت طولانی نگهداری کند و دوم طراحی یک راه حل مناسب است که امکان خوردن رشته فرنگی را مستقیماً پس از ریختن آب داغ فراهم کند.

گفته می‌شود وقتی آندو همسرش را در حال درست کردن تمپورا دید، آب به تدریج در طول فرآیند سرخ کردن حذف شد و بافت آن ترد شد. ایده نوآورانه استفاده از "روغن داغ" برای خشک کردن رشته فرنگی فوراً از ذهنش گذشت.

کار سخت نتیجه می‌دهد، سرخ کردن عمیق رشته فرنگی برای گرفتن آب آن بالاخره «روش خشک کردن فوری با روغن داغ» به وجود آمد.

در آگوست ۱۹۵۸، آندو شرکت ارتباطات چینیِ سلفِ شرکت نیسین فودز را تأسیس کرد. «چیکن رامن» راه‌اندازی شد. رشته‌فرنگی‌ها در سوپ غلیظی که از استخوان مرغ و ادویه‌ها درست شده، خیسانده می‌شوند و می‌توان آن‌ها را به سادگی با ریختن آب داغ خورد. «چیکن رامن» در آن زمان «جادویی رامن» نامیده می‌شد و به سرعت به محصولی پرطرفدار و محبوب تبدیل شد.

۱۳ سال بعد، آندو نودل فنجانی را توسعه داد. نودل فنجانی به محض عرضه بسیار محبوب شد و به سرعت تولیدکنندگانی از سراسر جهان را به خود جذب کرد. به این ترتیب، یک دسته غذایی جدید به نام «نودل فوری» با موفقیت در سراسر جهان تثبیت شد.

آندو به این مفهوم پایبند است که «تنها از طریق رقابت و یادگیری متقابل در صنعت می‌توان رشد شرکت‌ها را ارتقا داد». آندو به جای اینکه انحصار حق ثبت اختراع را انتخاب کند، سخاوتمندانه مجوزهای گسترده‌ای را اعطا کرد. این اقدام مستقیماً باعث ایجاد یک بازار بسیار بزرگ نودل فوری شد و همچنین به خود شرکت نیسین فودز این امکان را داد تا به توسعه و رشد سریع دست یابد.

او ۹۱ سال دارد، و قرار است به این کار ادامه دهد.

اشتیاق آندو برای اکتشاف حتی در سنین پیری نیز فروکش نکرد. در سال ۲۰۰۱، آندو که در آن زمان ۹۱ ساله بود، قاطعانه اعلام کرد که رهبری تیم تحقیق و توسعه «رامِن فضایی» را بر عهده خواهد گرفت.

پس از سال‌ها تلاش بی‌وقفه، در ژوئیه ۲۰۰۵، شرکت نیسین فودز با موفقیت محصول نوآورانه خود «قوچ فضایی» را با شاتل فضایی که سویچی نوگوچی سوار آن بود، به فضا پرتاب کرد. این محصول نتیجه تلاش‌های مکرر تیم تحقیقات علمی است. این شرکت با افزودن هوشمندانه مواد غلیظ‌کننده به سوپ، به طرز هوشمندانه‌ای بر مشکل پاشیدن آسان سوپ در محیط بی‌وزنی غلبه می‌کند.

او همیشه از هیچ تلاشی برای «تأیید» نودل فوری دریغ نمی‌کند و چیزهایی مثل «چه کسی گفته نودل فوری ناسالم است؟ من زندگی خوبی دارم، همین برای اثبات خوب بودن نودل فوری کافی است.» می‌گوید. او همچنین ادعا کرده که راز سلامتی و طول عمرش این بوده که هر روز یک کاسه نودل فوری می‌خورد و هفته‌ای دو بار گلف بازی می‌کند. این دلیل هم خنده‌دار است.

داستان اختراعی که جهان را متحول کرد و شایسته است که مخاطبان بیشتری آن را بشناسند

رشته فرنگی فوری، یک غذای لذیذ که به عنوان یکی از بزرگترین اختراعات قرن بیستم مورد ستایش قرار گرفته است، در پشت خلق آن، تجربه افسانه‌ای زندگی خالق آن، موموفوکو آندو، نهفته است. او در نیمه اول عمر خود جنگ، ورشکستگی و زندان را تجربه کرد، اما سختی‌ها او را شکست ندادند. او قاطعانه انرژی خود را وقف تحقیق و توسعه رشته فرنگی فوری کرد و نه تنها با موفقیت به صحنه بازگشت، بلکه با این اختراع بر فرهنگ غذایی جهانی نیز تأثیر گذاشت.

(مجسمه سیلیکونی «موموفوکو آندو» از موزه وی موکایلا )

ریشه نودل فوری پر از داستان‌ها و سرگرمی‌های مختلف است. خانم ژو شوئرونگ، بنیانگذار موزه موم وی موکایلا، امیدوار است از قالب مجسمه‌های سیلیکونی استفاده کند. از روحیه علمی شکست‌ناپذیر و فداکار آندو موموفوکو و همچنین بی‌باکی و شجاعت او در مواجهه با مشکلات زندگی یاد کنید.

موموفوکو آندو در ۵ ژانویه ۲۰۰۷ برای همیشه از این دنیا رفت. در مواجهه با چنین فرد متوفی، صنعتگران مجسمه‌سازی ماموریت ویژه‌ای را بر عهده گرفتند. آنها تمام تلاش خود را کردند تا اطلاعاتی در مورد ظاهر، شکل و سایر جنبه‌های او جمع‌آوری کنند و نه تنها تلاش کردند تا مجسمه‌ای واقع‌گرایانه بسازند، بلکه همچنین لازم است عمیقاً تجربه شخصی شخصیت را بررسی کرده و آثاری خلق کنند که بتوانند روح شخصیت را به طور دقیق منتقل کنند و زنده و رسا باشند.

( نقشه مفهومی پارک علمی بزرگ اکتشافات )

این مجموعه از مجسمه‌های دانشمندان، اهمیت دوگانه‌ی ارتباط علمی و آموزش معنوی را به نمایش می‌گذارد. «پرده برمی‌خیزد» از ترکیبی از مجسمه‌ها و صحنه‌ها برای پیوند هوشمندانه‌ی رشته‌های اختراعات بزرگ شخصیت‌ها استفاده می‌کند و صحنه‌ها را به روایتی خاموش اما تأثیرگذار تبدیل می‌کند. داستان‌های پشت هر مجسمه را می‌توان به وضوح برای مخاطب ارائه کرد و به مردم این امکان را داد تا عمیقاً از روح بزرگ و مشارکت‌های برجسته‌ی دانشمندان قدردانی کنند.