تعامل هنر مومی و گردشگری فرهنگی با دیدگاه نسل Z (II) | DXDF، مجسمه مومی Grand Orient

مخاطبان فرهنگ شهری نه تنها از خارج از کشور، بلکه از همین شهر نیز هستند. بنابراین فکر می‌کنم شاید در آینده صنعت گردشگری فرهنگی بتواند بین این دو گروه تمایز قائل شود. از آنجا که نیازهای گروه‌های مختلف متفاوت خواهد بود، شاید مردم شهر کمی عمیق‌تر به دنبال فرهنگ محلی باشند و ممکن است بخواهند نه تنها چیزهایی را که در زندگی اطرافشان وجود دارد، بلکه تجربیات گذشته‌ای را که تجربه نکرده‌اند نیز ببینند، در حالی که مردم خارج از کشور می‌خواهند چیزهایی را ببینند که در حال حاضر فرصت تجربه آنها را ندارند و سپس فکر می‌کنم موزه موم می‌تواند بستری برای ارائه مینیاتور هدفمند ایجاد کند.

من فکر می‌کنم هنر مومی به زیرمجموعه‌ای از فرهنگ تعلق دارد، یا مجسمه‌های مومی نیز نوعی میراث را شامل می‌شوند. بنابراین کنجکاوم که آیا موزه مومی در نظر گرفته است که به مخاطبان اجازه دهد بفهمند مجسمه مومی برای ارائه به مخاطبان چه فرآیندی را باید طی کند؟ شاید از برخی صحنه‌ها استفاده کند تا بتواند کل زنجیره صنعت را به نمایش بگذارد.

اگرچه در حال حاضر نمایش کوچکی از تولید مجسمه‌های مومی روی صفحه نمایش کوچک در ورودی موزه وجود دارد، آیا می‌توان فرصت‌هایی را برای بازدیدکنندگان ایجاد کرد تا درک عمیق‌تری از تولید مجسمه‌های مومی داشته باشند یا با آن تعامل داشته باشند و همچنین آثار مرتبط با مجسمه‌های مومی بیشتری خلق شود تا میل بازدیدکنندگان به مصرف پس از بازدید برآورده شود؟

در دو سال آینده یک مرحله نوآورانه از آفرینش فرهنگی و ادغام بهتر آفرینش فرهنگی و مجسمه‌های مومی وجود خواهد داشت. به عنوان مثال، تبدیل مجسمه‌های مومی به مجسمه‌های کوچک، دادن فرم‌های بیشتر و حتی روح به آنها ، معتقدم بسیاری از مردم مایلند این زیبایی را به خانه ببرند.

آیا موزه موم تا به حال به ادغام فناوری دیجیتال، مانند AR، در مجسمه مومی فکر کرده است؟ مثلاً با لمس مجسمه مومی، آن حرکت می‌کند و می‌تواند داستان‌هایی را روایت کند؟

ما اغلب می‌گوییم که آینده گردشگری فرهنگی، جریان است و توانمندسازی با فناوری و فرهنگ، اساسی‌ترین بخش آن است، به طوری که در آینده با واقعیت مجازی/افزوده (VR/AR) در بیان این موضوع ترکیب خواهیم شد تا داستان را غنی‌تر کنیم.

یک سوال کوچک به ذهنم رسید، در حال حاضر فقط در صورتی می‌توانیم در موزه مومی بمانیم که بخواهیم درباره مجسمه مومی اطلاعات کسب کنیم، زیرا قرار دادن مجسمه تحت شرایط خاصی محدود خواهد شد. آیا می‌توان مجسمه مومی را "بیرون" گذاشت ؟ چون فکر می‌کنم این یک تبلیغ خوب است که مجسمه مومی "بیرون" برود و افراد بیشتری درباره مجسمه مومی اطلاعات کسب کنند.

این پیشنهاد خیلی خوبی است. در واقع، ما در حال برنامه‌ریزی و تلاش برای قرار دادن تعدادی مجسمه مومی در برخی مراکز خرید یا مکان‌ها برای نمایش هستیم. امیدوارم چنین تعاملی موضوع خوبی داشته باشد، به طوری که مجسمه معنای متفاوتی پیدا کند و مخاطب را بیشتر تحت تأثیر قرار دهد.

اول از همه، می‌خواهم احترام خود را به هنر موم و علاقه و انرژی‌ای که خانم ژو برای ساخت مجسمه صرف کرده است، ابراز کنم. زیرا وقتی برای اولین بار با فرآیند ساخت مجسمه مومی و داستان خانم ژو آشنا شدم، سه کلمه‌ای که به ذهنم رسید حرفه‌ای بودن، مهارت و از همه مهم‌تر، احساسات انسانی بود. من فکر می‌کنم هم خالقان آثار هنری و هم گردانندگان پروژه‌های گردشگری فرهنگی باید روی احساسات سرمایه‌گذاری کنند.

نکته دوم، ایده‌هایی است که دانشجویان مطرح کردند و به نظر من می‌توان آنها را تقریباً در دو سطح خلاصه کرد: سطح اول، سطح محتوای فرهنگی است که می‌تواند بیشتر به «دوره» و «قلمروگرایی» توجه کند؛ سپس از نظر عملکرد موزه مومی، در دو کلمه کلیدی « حس آیینی» و «فناوری» منعکس می‌شود. اگرچه موزه مومی در حال حاضر مجموعه‌ای از بسیاری از آثار باستانی است، آیا می‌توانیم موزه مومی را به عنوان یک اثر باستانی در نظر بگیریم و آن را به یک نقطه عطف فرهنگی یا پنجره‌ای از شهر تبدیل کنیم، زیرا مکانی است که خود دارای حس آیینی است؟

آقای لیو علاوه بر این دو سطح، به یک نکته اساسی نیز اشاره کرد - فرهنگ اساسی‌ترین است، محتوا پادشاه است، و در نهایت اینکه چگونه می‌خواهیم محتوا را بیان کنیم، به کمک فناوری نیز نیاز دارد. بنابراین من فکر می‌کنم محتوا پادشاه است، توانمندسازی فناوری و هسته فرهنگ ، این سه می‌توانند منطق موزه مومی به عنوان یک پروژه گردشگری فرهنگی برای اجرا باشند.