مهمانسرا: به خانه خوش آمدید: همکاری هنری بین فرهنگی بین DXDF و الکساندر وانگ

در محله چینی‌های شهر نیویورک، نمایشگاهی درباره معنای خانه در حال برگزاری است.

در سپتامبر ۲۰۲۶، نمایشگاه پیکره‌های فوق‌العاده واقع‌گرایانه هنرمند ژو شوئرونگ با عنوان « مهمانخانه: به خانه خوش آمدید» در موزه وانگ کانتمپورری افتتاح شد. این نمایشگاه ۱۰ پیکره سیلیکونی در اندازه واقعی ساخته شده توسط DXDF را به نمایش می‌گذارد. این چهره‌های آشنا که در صحنه‌هایی از نوشیدن چای، خوشنویسی، آشپزی و اجرای ساز اِرهو قرار گرفته‌اند، بازدیدکنندگان را به یک محیط فرهنگی صمیمی‌تر هدایت می‌کنند.

این فضای هنری که توسط یینگ وانگ و الکساندر وانگ تأسیس شده است، در قلب محله چینی‌ها واقع شده است. این همکاری، هنر پیکرتراشی را از گوانگدونگ به صحنه هنر معاصر نیویورک می‌آورد و امکان مشاهده لحظاتی از زندگی روزمره چینی‌ها را در یک شهر چندفرهنگی فراهم می‌کند.

برای بسیاری از چینی‌هایی که در خارج از کشور زندگی می‌کنند، محله چینی‌ها چیزی بیش از یک جامعه جغرافیایی است.

زبان‌های آشنا، غذاها، جشنواره‌ها و آداب و رسوم روزمره می‌توانند حتی در یک شهر ناآشنا، ارتباط با خانه را حفظ کنند. یک وعده غذایی، یک فنجان چای، یک سبد دیم سام یا یک ملودی آشنا می‌تواند خاطرات خانواده و زادگاه را زنده کند. برخی از خاطرات نزدیک می‌مانند؛ برخی دیگر با زمان و فاصله کمتر آشنا می‌شوند.

محله چینی‌ها همچنین از دیرباز مکانی بوده است که فرهنگ‌ها در آن با هم تلاقی می‌کنند. سنت‌های چینی در اینجا ادامه می‌یابند و در عین حال با زندگی گسترده‌تر نیویورک در هم می‌آمیزند. مردم ضمن یادگیری درک روش‌های دیگر زندگی، خاطرات فرهنگی خود را حفظ می‌کنند.

مهمانسرا: به خانه خوش آمدید در این فضا شکل می‌گیرد. چهره‌های شناخته‌شده‌ای از فرهنگ عامه غربی وارد صحنه‌های زندگی روزمره چینی می‌شوند. آنها با لباس‌های چی‌پائو، دور میز چای می‌نشینند، خوشنویسی تمرین می‌کنند، غذا درست می‌کنند، با وُک آشپزی می‌کنند و اِرهو می‌نوازند. چه چیزی تغییر می‌کند وقتی چهره‌ای نماینده از یک فرهنگ وارد سنت‌های روزمره فرهنگ دیگری می‌شود؟

این سوال اصلی نمایشگاه است. بازدیدکنندگان ممکن است ابتدا جذب چهره‌ها شوند، سپس به فضای اطراف، اعمال انجام شده و معنای فرهنگی این آیین‌های روزانه توجه کنند. بنابراین، «به خانه خوش آمدید» چیزی بیش از یک عنوان است. این دعوتی است برای شروع با تجربه مشترک و کشف مجدد احساساتی که فرهنگ‌های مختلف می‌توانند در آنها مشترک باشند.

این موسسه از هنرمندان آسیایی و آمریکایی آسیایی تبار در نسل‌ها و رشته‌های مختلف حمایت می‌کند. الکساندر وانگ در بازدید از استودیوی ژو شوئرونگ در گوانگدونگ، از نزدیک با شیوه هنری و فرآیند پیکره‌سازی او آشنا شد. علاقه مشترک آنها به تبادل فرهنگی به انتقال پیکره‌ها از گوانگدونگ به نیویورک کمک کرد و سال‌ها هنر و صنعت انباشته شده را در یک بستر هنری جدید قرار داد.

برای DXDF، نمایشگاه نیویورک گامی بزرگ است که بر اساس بیش از ۲۵ سال پیشرفت تدریجی بنا شده است. این سفر با یک استودیوی کوچک آغاز شد، با توسعه یک پایگاه تولیدی بیش از ۱۱۰۰۰ متر مربع ادامه یافت و اکنون به یک فضای هنری در خدمت مخاطبان بین‌المللی رسیده است. پیشرفت سریع نبوده است، اما در هر مرحله چیز ضروری به آن اضافه شده است.

همین سرعت را می‌توان در ساخت هر فیگور فراواقع‌گرایانه یافت. زاویه نگاه، بافت پوست یا فاصله بین دست و یک شیء ممکن است جزئی به نظر برسد، اما هر جزئیات بر احساس و حضور کلی فیگور تأثیر می‌گذارد. تنظیمات مکرر زمان‌بر است، اما به کار اجازه می‌دهد تا از دقت موضعی به یک کل طبیعی حرکت کند. هر فیگور، اصلاح فنی و پروژه تکمیل‌شده، گامی کوچک به سوی این گام بزرگتر بر روی سکوی نمایشگاه بین‌المللی بوده است.

تمام فیگورهای نمایشگاه توسط شرکت DXDF از جنس سیلیکون ساخته شده‌اند. برای تیم خلاق، هدف فراتر از بازتولید یک شباهت است. هر فیگور باید در یک موقعیت خاص روزمره، طبیعی و باورپذیر به نظر برسد.

کمی بالا بردن مچ دست، جمع کردن ملایم لب‌ها یا پایین آوردن نگاه می‌تواند احساسی را که توسط یک فیگور منتقل می‌شود تغییر دهد. این جزئیات باید با حالت بدن، لباس، وسایل صحنه و فضا هماهنگ باشند. تنها در این صورت است که فیگور می‌تواند به جای اینکه یک تصویر مجزا باقی بماند، بخشی از یک صحنه کامل شود.

فرآیند تولید، ساختار صورت، بافت پوست، مو، حالت بدن، لباس و وسایل صحنه را گرد هم می‌آورد. سیلیکون پایه و اساس جزئیات واقعی پوست و صورت را فراهم می‌کند، در حالی که رنگ‌آمیزی، کار با مو و حالت دادن به آن، حالت بصری نهایی فیگور را تعیین می‌کند. از نزدیک، پوست، چشم‌ها و حالت چهره در کانون توجه قرار می‌گیرند. از فاصله دور، رابطه بین فیگور، اشیاء، حرکت و فضا واضح‌تر می‌شود.

چهره‌های آنها با این رویکرد طراحی شده‌اند. چهره‌هایشان هنگام ورود به صحنه‌های نوشیدن چای، خوشنویسی، آشپزی، وعده‌های غذایی مشترک و موسیقی، حس آشنایی را حفظ می‌کنند. چهره‌ها، چی‌پائوها، اشیاء و حرکات در کنار هم به عنوان یک روایت عمل می‌کنند و بازدیدکنندگان را از مرحله شناخت به سمت درک زمینه فرهنگی سوق می‌دهند.

برای بازدیدکنندگانی که با زندگی چینی آشنا هستند، این صحنه‌ها ممکن است با خاطرات خانوادگی و تجربیات دوران کودکی ارتباط برقرار کنند. برای بازدیدکنندگانی از سایر پیشینه‌های فرهنگی، این صحنه‌ها نقطه ورود ملموسی به زندگی روزمره چینی‌ها ارائه می‌دهند. بنابراین، این پیکره‌ها بخشی از یک تبادل فرهنگی می‌شوند. در کنار خودِ این هنر، تیم خلاق امیدوار است که بازدیدکنندگان بتوانند بازتاب‌های نمایشگاه را در مورد برخورد فرهنگی، زندگی روزمره و ارتباط عاطفی حس کنند.

آثار فیگور می‌توانند در موزه‌های مومی، موزه‌ها، نمایشگاه‌های موضوعی و فضاهای هنری به نمایش درآیند، اما هر محیط، چیزی متفاوت از آنها را طلب می‌کند. ظاهر، حالت، لباس و صحنه باید با هدف نمایش و نحوه برخورد و درک بازدیدکنندگان از اثر مطابقت داشته باشد.

این نمایش در نیویورک، منعکس‌کننده‌ی تجربیات انباشته‌شده در ساخت فیگورهای فراواقع‌گرایانه، مجسمه‌سازی سیلیکونی و بیان صحنه‌محور است. در بستری هنری که پذیرای مخاطبان بین‌المللی است، فیگورها احساسات و جزئیات فرهنگی زندگی روزمره‌ی چینی را در فضایی جدید به نمایش می‌گذارند. این همکاری به این اثر اجازه می‌دهد تا دوباره در یک محیط فرهنگی دیگر دیده شود.

برای ما، آوردن این اثر به نیویورک، آغازی نو را رقم می‌زند. هر فیگور تکمیل‌شده و هر جزئیاتی که در طول بیش از ۲۵ سال اصلاح شده، یکی از گام‌های کوچکی را تشکیل می‌دهد که به اینجا رسیده است. این گام‌ها که در «مهمانخانه: به خانه خوش آمدید» گرد هم آمده‌اند، از نمایشی پشتیبانی می‌کنند که از جغرافیا و فرهنگ فراتر می‌رود و به فیگورسازی اجازه می‌دهد نقشی فعال در تبادل هنری ایفا کند.

این نمایشگاه با زندگی روزمره آغاز می‌شود و از پیکره انسانی به عنوان واسطه خود استفاده می‌کند. یک بازدیدکننده ممکن است با چهره‌ای آشنا شروع کند، اما با درک عمیق‌تری از شیوه دیگری از زندگی - یا با حس تازه‌ای از ارتباط خود با خانه - آن را ترک کند.