او به تنهایی دنیا را به خنده انداخت. | DXDF، مجسمه مومی گرند اورینت

قرار است دوران کودکی شاد باشد.

اما او آن را صرف تلاش برای زنده ماندن کرد.

او آن را صرف فروش روزنامه، گل و کار به عنوان سلمانی کرد.

اما بعداً او شد

پادشاه کمدی هنوز هم بی‌نظیر است

او چارلی چاپلین است

ولگرد "پیچیده"

طنز سیاه سلطان کمدی

یک کلاه لبه‌دار بزرگ، یک جفت کفش بزرگ، کمی سبیل، یک شلوار گشاد و یک عصای تکان‌دهنده ...... این تصویر جنتلمن ولگرد است که از عمو چاپلین کمدین روی پرده نقره‌ای به جا مانده است.

او با سبک کمدی منحصر به فرد و بینش عمیق اجتماعی خود، نه تنها جهان را سرگرم کرد، بلکه به نمادی از هنر و فرهنگ سینما نیز تبدیل شد. آثار او از محدودیت‌های زمانی و مکانی فراتر رفته و به آثار کلاسیک جاودانه تبدیل شده‌اند.

در فیلم‌های او، جهان‌بینی روشنی از عشق و نفرت، همدردی با سرنوشت ناگوار شخصیت‌های طبقه فرودست، غم سرنوشت، پشتکار تسلیم‌ناپذیر در جریان زیرین و امیدواری راسخ به زندگی و آینده وجود دارد و همیشه قدرت تأثیرگذار زیادی برای جذب مخاطب وجود دارد. خندیدن با اشک، سوگواری اما نه آسیب‌دیده، مقاومت در برابر فشار و سقوط، وقتی مردم شجاعت و امید را به آن می‌افزایند.

در فیلم «جویندگان طلا» ، ولگرد بند کفش‌هایش را مثل اسپاگتی می‌جود، میخ‌های کفشش را مثل استخوان ماهی با دقت تشخیص می‌دهد و پاشنه کفش‌های چرمی‌اش را با همان اعتماد به نفسی که یک ماهی ریز را گاز می‌گیرد، می‌جود.

صحنه‌ی مردی با آداب و رسوم شیک که کفش چرمی‌اش را به همان روشی می‌خورد که یک غذای غربی مرغوب می‌خورد، هم طنزآمیز و هم تأثیرگذار است. حتی وقتی فقیر و گرسنه هستید، متانت و وقار خود را حفظ کنید و همیشه راهی پیدا کنید تا در شرایط فقر و بدبختی، بدون تسلیم شدن یا از دست دادن کنترل، آرامش و آسودگی خود را حفظ کنید.

چاپلین در فیلم «عصر جدید» به شیوه‌ای طنزآمیز، مشکل اجتماعی استثمار نامحدود نیروی کار توسط سرمایه‌داران را به سخره گرفت. کارگران در خط مونتاژ یک کارخانه بزرگ هیچ شخصیتی ندارند، هر حرکت آنها توسط سرمایه‌داران زیر نظر است و حتی وقتی استراحت کوتاهی می‌کنند، از راه دور به آنها هشدار داده می‌شود.

سرمایه‌داران حتی در زمان ناهار از دستگاه‌های تغذیه خودکار برای کارگران استفاده می‌کردند تا زمان آنها را فشرده کنند و بتوانند به کار خود ادامه دهند. شخصیت مرد داستان نیز در اثر استثمار بیش از حد سرمایه‌دار دچار اختلال روانی می‌شود و در بیمارستان روانی بستری می‌گردد.

در آن دوران پانتومیم، فیلم‌های چاپلین خنده‌دار و کمیک بودند، اما مهم‌تر از آن، او احساسات و تجربیات طبقه فرودست را از طریق کمدی منتقل می‌کرد. چه فقر، چه عشق، چه بیکاری یا بی‌عدالتی اجتماعی، چاپلین می‌توانست این مضامین را از طریق کمدی به مخاطب ارائه دهد.

او زمانی گفته بود: «ریشه ذاتی طنز لذت نیست، بلکه غم است.» این گفته در مورد او نیز به همان اندازه صادق است. مرد بامزه و سرگرم‌کننده‌ی پرده سینما، در طول مسیر زندگی، طعم تمام دردهای زندگی را چشیده است.

"Undertones" of poverty from childhood

چارلی چاپلین در ۱۶ آوریل ۱۸۸۹ در خیابان ایست والورث در منطقه ساوت‌وارک لندن، انگلستان، به دنیا آمد. مادرش که از طریق اجراهای نمایشی و فروش آهنگ امرار معاش می‌کرد، وقت نداشت به بیمارستان برود و مستقیماً در خیابان زایمان کرد.

والدین چاپلین، هر دو نوازنده اما با درآمد ناچیز، وقتی او خیلی کوچک بود از هم جدا شدند و او و برادرش تنها توسط مادرش بزرگ شدند. اما سپس پدرش بر اثر اعتیاد به الکل درگذشت و آنها بدون حمایت او ماندند.

مجسمه‌های مومی وی موکایلا

واقعیت فقر باعث شد چاپلین از کودکی شروع به «کسب درآمد» کند، روزنامه می‌فروخت، گل می‌فروخت و به عنوان آرایشگر کار می‌کرد. اما با این وجود، چاپلین نتوانست فقر خانواده را تغییر دهد.

در مواجهه با زندگی غیرقابل تحمل، مادر چاپلین دچار مشکلات روانی شد و به بیمارستان روانی فرستاده شد، در حالی که چاپلین و برادرش به پرورشگاه فرستاده شدند.

دوران کودکی فقیرانه او سخت بود، اما همین دوران، زمینه غنی‌ای را برای اجراها و خلاقیت‌های بعدی‌اش فراهم کرد. و به همین دلیل است که بعدها، آثار او مورد توجه طبقات محروم قرار گرفت.

طلا همیشه خواهد درخشید

چاپلین که از کودکی با بازیگری آشنا شده بود، اندکی پس از مرگ پدرش به یک گروه تئاتر به نام لنکشر پیوست و اولین بازی خود را در نقش یک گربه در یک درام رقص انجام داد، نقشی که به او اولین فرصت را برای خنداندن تماشاگران از طریق بازیگری داد.

در سال ۱۹۰۳، در سن ۱۴ سالگی، چارلی تصمیم گرفت به تشویق برادرش به صحنه بازگردد. او موفق شد به یک گروه تئاتر سیار بپیوندد و طی چند سال بعد، چارلی چاپلین در تعدادی از گروه‌های تئاتری اجرا داشت و به تدریج در صحنه تئاتر وست اند لندن برای خود شهرتی دست و پا کرد.

در سال ۱۹۰۸، در سن ۱۹ سالگی، چاپلین به کمدین برجسته‌ای در گروه تئاتر کارنو تبدیل شد و از طریق تقلید طنز، شروع به اجرای کمدی کرد. در سال ۱۹۱۲، به چاپلین پیشنهاد سفر به ایالات متحده داده شد و این سفر باعث افزایش شهرت او شد. در روزهای اولیه، او فقط ۱۵۰ دلار در هفته برای اجراهایش دستمزد می‌گرفت، اما تا سال ۱۹۱۵، حقوق او به ۱۲۵۰ دلار در هفته افزایش یافت. و در سال ۱۹۱۶، این حقوق به ۱۰۰۰۰ دلار در هفته، به علاوه پاداش‌های اضافی، افزایش یافت.

چنین شهرت و درآمدی باعث شد که ایالات متحده احساس خطر کند و در بازگشت چاپلین به لندن برای اجرای برنامه، دادستان کل آمریکا اعلام کرد که ویزای ورود چاپلین لغو شده است.

مجسمه‌های مومی وی موکایلا

از سال ۱۹۱۹، تولیدات مستقل چاپلین مانند جویندگان طلا ، روشنایی‌های شهر، عصر جدید، دیکتاتور بزرگ و غیره، هنرهای نمایشی فوق‌العاده چاپلین، همدردی عمیق با کارگران طبقه پایین، طنز تلخ بر مصائب جامعه سرمایه‌داری و تازیانه‌های بی‌رحمانه هیتلر.

اما همین اجرای طنزآمیز بود که آثار کلاسیک جاودانه بی‌شماری را از خود به جا گذاشت، و چنان تصویر خنده‌داری بود که افسانه کمدی دوران فیلم‌های صامت سیاه و سفید را خلق کرد. و البته، چاپلین بالاترین افتخارات بازیگری را به دست آورد.

در سال ۱۹۲۹، چاپلین به خاطر بازی‌اش در فیلم «سیرک» جایزه ویژه اولین مراسم اسکار را دریافت کرد.

در سال ۱۹۷۲، چهل و چهارمین کمیته جوایز اسکار، به پاس سهم عظیم چاپلین در صنعت فیلم قرن بیستم، جایزه یک عمر دستاورد هنری را به او اهدا کرد.

در سال ۱۹۷۵، چاپلین توسط ملکه انگلستان به مقام شوالیه مفتخر شد و به عنوان سر چارلز شناخته شد، که نشان رسمی از دستاوردهای هنری او بود.

چاپلین در سال ۱۹۷۸ با جهان وداع گفت و در خواب و در آرامش از دنیا رفت.

چاپلین ترکیبی بی‌نظیر از کمدی و تراژدی بود

او مردم فقیر زمان خود را درمان کرد

از مردم فقیر زمان خود.

این ولگردِ به ظاهر ضعیف

اما او می‌توانست با زندگی بجنگد

و زندگی یک مرد فقیر را بسیار سرگرم کننده کنید.

این یک انرژی بسیار ملموس و واقعی برای مخاطب است.

برای مخاطب، این یک انرژی بسیار ملموس و واقعی است.