Έκανε τον κόσμο να γελάσει μόνος του. | DXDF，Κέρινο Ομοίωμα Grand Orient

Η παιδική ηλικία υποτίθεται ότι είναι ευτυχισμένη.

Αλλά το πέρασε προσπαθώντας να επιβιώσει.

Το περνούσε πουλώντας εφημερίδες, λουλούδια και δουλεύοντας ως κουρέας.

Αλλά αργότερα έγινε

Ο βασιλιάς της κωμωδίας είναι ακόμα αξεπέραστος

Είναι ο Τσάρλι Τσάπλιν

«Εκλεπτυσμένος» αλήτης

Το μαύρο χιούμορ του βασιλιά της κωμωδίας

Ένα μεγάλο καπέλο μπόουλινγκ, ένα ζευγάρι παπούτσια με μεγάλο κεφάλι, λίγο μουστάκι, ένα χοντρό παντελόνι κοστουμιού, ένα μπαστούνι που κυματίζει ...... Αυτή είναι η εικόνα του άστεγου τζέντλεμαν που άφησε ο κωμικός θείος Τσάπλιν στην ασημένια οθόνη.

Με το μοναδικό του κωμικό στυλ και τη βαθιά κοινωνική του διορατικότητα, όχι μόνο διασκέδασε τον κόσμο, αλλά έγινε και σύμβολο της κινηματογραφικής τέχνης και του πολιτισμού. Τα έργα του έχουν ξεπεράσει τα όρια του χρόνου και του χώρου και έχουν γίνει διαχρονικά κλασικά.

Στις ταινίες του, υπάρχει μια σαφής κοσμοθεωρία αγάπης και μίσους, συμπάθεια για την άτυχη μοίρα των χαρακτήρων της κατώτερης τάξης, η θλίψη της μοίρας, η αδάμαστη επιμονή στο υπόγειο ρεύμα και μια σταθερή ελπίδα για τη ζωή και το μέλλον, και υπάρχει πάντα πολλή συγκινητική δύναμη για να προσελκύσει το κοινό. Γέλιο με δάκρυα, πένθος αλλά όχι πόνος, αντίσταση στην πίεση και την πτώση, όταν οι άνθρωποι προσθέτουν θάρρος και ελπίδα.

Στο The Gold Rush , ο αλήτης μασάει τα κορδόνια των παπουτσιών του σαν μακαρόνια, αναγνωρίζει προσεκτικά τα καρφιά σαν ψαροκόκαλο και τσιμπολογάει τα τακούνια των δερμάτινων παπουτσιών του με την ίδια αυτοπεποίθηση όπως θα τσιμπούσε ένα ωραίο ψάρι.

Η σκηνή ενός άντρα με κομψούς τρόπους που τρώει ένα δερμάτινο παπούτσι με τον ίδιο τρόπο που τρώει ένα καλό δυτικό γεύμα είναι ταυτόχρονα χιουμοριστική και συγκινητική. Να διατηρείτε την αξιοπρέπειά σας ακόμα και όταν είστε φτωχοί και πεινασμένοι, και να βρίσκετε πάντα έναν τρόπο να παραμένετε ήρεμοι και χαλαροί σε κακές και άσχημες συνθήκες, χωρίς να υποκύπτετε ή να χάνετε τα λογικά σας.

Στην ταινία «Μοντέρνοι Καιροί» , ο Τσάπλιν σατίρισε με χιουμοριστικό τρόπο το κοινωνικό πρόβλημα της απεριόριστης εκμετάλλευσης της εργασίας από τους καπιταλιστές. Οι εργάτες στη γραμμή συναρμολόγησης ενός μεγάλου εργοστασίου δεν έχουν προσωπικότητα, κάθε τους κίνηση παρακολουθείται από τους καπιταλιστές και προειδοποιούνται εξ αποστάσεως ακόμη και όταν κάνουν ένα σύντομο διάλειμμα.

Οι καπιταλιστές χρησιμοποιούσαν ακόμη και αυτόματες μηχανές σίτισης για τους εργάτες κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού γεύματος, προκειμένου να συμπιέσουν τον χρόνο τους ώστε να μπορούν να συνεχίσουν να εργάζονται. Ο πρωταγωνιστής πάσχει επίσης από ψυχική διαταραχή ως αποτέλεσμα της υπερεκμετάλλευσης από τον καπιταλιστή και εισάγεται σε ψυχιατρική κλινική.

Εκείνες τις εποχές της παντομίμας, οι ταινίες του Τσάπλιν ήταν ξεκαρδιστικές και κωμικές, αλλά το πιο σημαντικό ήταν ότι μετέφερε τα συναισθήματα και τις εμπειρίες της κατώτερης τάξης μέσω της κωμωδίας. Είτε επρόκειτο για φτώχεια, έρωτα, ανεργία ή κοινωνική αδικία, ο Τσάπλιν μπόρεσε να παρουσιάσει αυτά τα θέματα στο κοινό μέσω της κωμωδίας.

Κάποτε είπε: «Η εγγενής ρίζα του χιούμορ δεν είναι η ευχαρίστηση, αλλά η λύπη». Αυτή η δήλωση ισχύει εξίσου και για αυτόν. Ο αστείος και διασκεδαστικός άνθρωπος της οθόνης έχει γευτεί όλους τους πόνους της ζωής στην πορεία.

"Undertones" of poverty from childhood

Ο Τσάρλι Τσάπλιν γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1889 στην οδό Ιστ Γουόλγουορθ στην περιοχή Σάουθγουορκ του Λονδίνου στην Αγγλία, όταν η μητέρα του, η οποία ζούσε από τη διοργάνωση παραστάσεων και την πώληση τραγουδιών, δεν είχε χρόνο να πάει στο νοσοκομείο και γέννησε ακριβώς στον δρόμο.

Οι γονείς του Τσάπλιν, και οι δύο μουσικοί αλλά με πενιχρά εισοδήματα, χώρισαν όταν ήταν πολύ μικρός και αυτός και ο αδελφός του μεγάλωσαν μόνοι της μητέρας του. Αλλά στη συνέχεια ο πατέρας του πέθανε από αλκοολισμό και έμειναν χωρίς την υποστήριξή του.

Κέρινο γλυπτό WeiMuKaiLa

Η πραγματικότητα της φτώχειας έκανε τον Τσάπλιν να αρχίσει να «βγάζει τα προς το ζην» από τότε που ήταν παιδί, πουλώντας εφημερίδες, λουλούδια και εργαζόμενος ως κομμωτής. Αλλά ακόμα κι έτσι, ο Τσάπλιν δεν μπορούσε να αλλάξει τη φτώχεια της οικογένειας.

Αντιμέτωπη με μια αφόρητη ζωή, η μητέρα του Τσάπλιν εμφάνισε ψυχικά προβλήματα και στάλθηκε σε ψυχιατρική κλινική, ενώ ο Τσάπλιν και ο αδελφός του στάλθηκαν σε ορφανοτροφείο.

Τα φτωχικά παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα, αλλά του παρείχαν επίσης πλούσιο υλικό για τις μεταγενέστερες παραστάσεις και δημιουργίες του. Και γι' αυτό, αργότερα, το έργο του βρήκε απήχηση στην κατώτερη τάξη.

Ο χρυσός θα λάμπει πάντα

Έχοντας μυηθεί στην υποκριτική από παιδί, ο Τσάπλιν εντάχθηκε σε μια θεατρική ομάδα που ονομαζόταν Lancashire λίγο μετά τον θάνατο του πατέρα του και έκανε το ντεμπούτο του ως γάτα σε ένα χορευτικό δράμα, ένας ρόλος που του έδωσε την πρώτη του ευκαιρία να προκαλέσει γέλιο μέσω της υποκριτικής.

Το 1903, σε ηλικία 14 ετών, ο Τσάρλι αποφάσισε να επιστρέψει στη σκηνή, ενθαρρύνοντας τον αδελφό του. Κατάφερε να ενταχθεί σε μια περιοδεύουσα θεατρική ομάδα και τα επόμενα χρόνια ο Τσάρλι Τσάπλιν εμφανίστηκε σε διάφορους θεατρικούς θιάσους, χτίζοντας σταδιακά μια φήμη για τον εαυτό του στη σκηνή του Γουέστ Εντ του Λονδίνου.

Το 1908, σε ηλικία 19 ετών, ο Τσάπλιν έγινε κορυφαίος κωμικός στην Carnot Theatre Company και άρχισε να παρουσιάζει κωμωδίες μέσω παρωδίας. Το 1912, του προσφέρθηκε μια περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες και αυτό το ταξίδι είδε τη φήμη του να εκτοξεύεται. Στις πρώτες μέρες, πληρωνόταν μόνο 150 δολάρια την εβδομάδα για τις παραστάσεις του, αλλά μέχρι το 1915, ο μισθός του είχε αυξηθεί στα 1.250 δολάρια την εβδομάδα. Και το 1916 εκτινάχθηκε στα 10.000 δολάρια την εβδομάδα, συν πρόσθετα μπόνους.

Αυτή η φήμη και το εισόδημα έκαναν τις Ηνωμένες Πολιτείες να αισθάνονται απειλούμενες και, κατά την επιστροφή του Τσάπλιν στο Λονδίνο για να εμφανιστεί, ο Γενικός Εισαγγελέας των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι η βίζα εισόδου του Τσάπλιν είχε ακυρωθεί.

Κέρινο γλυπτό WeiMuKaiLa

Από το 1919, οι ανεξάρτητες παραγωγές του Τσάπλιν, όπως οι «Χρυσοθήρας» , «Φώτα της Πόλης», «Μοντέρνοι Καιροί», «Ο Μεγάλος Δικτάτορας» κ.λπ., οι εξαιρετικές παραστατικές τέχνες του Τσάπλιν, η βαθιά συμπάθεια για τους εργάτες της κατώτερης τάξης, η πικρή σάτιρα για τα δεινά της καπιταλιστικής κοινωνίας και το αδιάκοπο μαστίγωμα του Χίτλερ.

Αλλά ήταν αυτή η χιουμοριστική ερμηνεία που άφησε πίσω της αμέτρητα διαχρονικά κλασικά έργα, και ήταν μια τόσο ξεκαρδιστική εικόνα που δημιούργησε τον θρύλο της κωμωδίας της εποχής του ασπρόμαυρου βωβού κινηματογράφου. Και, φυσικά, ο Τσάπλιν έλαβε τις υψηλότερες διακρίσεις για την ερμηνεία του.

Το 1929, ο Τσάπλιν έλαβε ένα ειδικό βραβείο στα πρώτα βραβεία Όσκαρ για την ερμηνεία του στην ταινία «Το Τσίρκο» .

Το 1972, η 44η Επιτροπή των Βραβείων Όσκαρ τίμησε τον Τσάπλιν με το Βραβείο Συνολικού Επιτεύγματος για την τεράστια συμβολή του στην κινηματογραφική βιομηχανία του 20ού αιώνα.

Το 1975, ο Τσάπλιν χρίστηκε ιππότης από τη Βασίλισσα της Αγγλίας και έγινε γνωστός ως Σερ Τσαρλς, μια επίσημη αναγνώριση των καλλιτεχνικών του επιτευγμάτων.

Το 1978, ο Τσάπλιν αποχαιρέτησε τον κόσμο και έφυγε ειρηνικά από τη ζωή στον ύπνο του.

Ο Τσάπλιν ήταν ο τέλειος συνδυασμός κωμωδίας και τραγωδίας.

Θεράπευσε τους φτωχούς της εποχής του

«των φτωχών ανθρώπων της εποχής του».

Αυτός ο φαινομενικά αδύναμος αλήτης

Αλλά μπορούσε να αντισταθεί στη ζωή

Και κάνε τη ζωή ενός φτωχού πολύ διασκεδαστική.

Είναι μια πολύ απτή, πραγματική ενέργεια για το κοινό.

Για το κοινό, είναι μια πολύ απτή, πραγματική ενέργεια.