Personageverhaal | Hoe werd Jackie Chan de woordvoerder van Chinese kungfu-films?

"The tribute must come true"

Zoals Lao Luo in de film zei: "Het eerbetoon moet echt zijn." Tijdens de opnames nam Jackie Chan deel aan alle actiescènes, groot en klein, en stond hij erop dat er echte gevechten en valpartijen plaatsvonden. Toen Jackie Chan en Wu Jing tegenover elkaar speelden, konden ze hun tranen niet bedwingen bij de herinnering aan de harde werksessies op de set. Jackie Chan was vaak aanwezig op de set om te helpen wanneer de acteurs rustten. Jackie Chan groeide van stand-in uit tot acteur die een draak en tijger vertolkte, en vervolgens tot actieregisseur. Ondanks de verwondingen over zijn hele lichaam is Jackie Chan stap voor stap uitgegroeid tot een internationale acteur, wat bewonderenswaardig is.

"As a child,  Ik ben altijd bescheiden geweest.

Jackie Chan werd geboren in een rijk herenhuis boven op Victoria Hill in Hongkong, maar zijn eigen huis lag verscholen in een smal en eenvoudig steegje. Zijn vader was kok en zijn moeder dienstmeisje. Hij herinnert zich zijn jeugd als een periode van "slagen en straffen". "Mijn huis staat op Mount Victoria, ver weg van de school aan de voet van de berg, en mijn moeder gaf Jackie Chan elke dag busgeld. Maar omdat hij zoveel kon eten en er zo dol op was, gebruikte hij het geld vaak om visballetjes te kopen. En als hij naar huis wilde, probeerde hij zijn geluk langs de kant van de weg en vroeg hij iemand met een auto om hem een ​​stukje mee te nemen."

Maar hoe veel geluk je ook hebt, soms zit het niet mee. Soms miste hij de auto en was hij bang dat zijn moeder hem zou vinden als hij te laat thuiskwam. Dus nam hij een kortere route en koos ervoor om te gaan rotsklimmen om zo snel mogelijk thuis te komen. De bergweg was steil en gevaarlijk. Met zijn kleine lijfje greep hij takken en rotsen vast en klom snel terug naar de achtertuin. Op een dag, toen hij helemaal opging in het rotsklimmen, werd hij onverwacht aangereden door zijn vader, die net van zijn werk thuiskwam. Zijn vader kon het niet laten om hem mee naar huis te nemen, hem een ​​flinke berisping te geven en hem op te sluiten.

Er wordt wel gezegd dat "je wijsheid verwerft door te eten", maar Jackie Chan was als kind een ondeugende "grappenmaker". Ook na die tijd bleef Jackie Chan, de vraatzuchtige geest, zijn geld gebruiken om heerlijk eten te kopen. Alleen keek hij nu elke keer dat hij de berg opklom om naar huis te gaan, eerst goed rond – om te zien of hij zijn vader ergens tegenkwam. Op school bleef hij zijn ware aard tonen. Hij was hyperactief en vond de lessen van de leraar saai, dus ging hij expres achterover op een stoel zitten in de klas, tot grote hilariteit van de hele klas. Soms trok hij gekke gezichten naar zijn klasgenoten en soms bonkte hij luidruchtig op de tafel, waardoor het voor niemand stil kon zitten in de les. Later werd de leraar zo ongeduldig dat hij hem als straf buiten het klaslokaal liet staan.

In zijn autobiografie "I am Jackie Chan" grapte hij over zijn ervaringen als volgt: "Als ik iets heb geleerd dat me in de toekomst van pas zal komen, is het wel hoe je staand kunt slapen. Jaren later heb ik die vaardigheid nog vaak gebruikt op de set."

Dit soort leven duurde een jaar. Jackie Chan werd vaak gestraft om verschillende redenen, zoals "huiswerk niet maken, opzettelijk problemen veroorzaken, ongehoorzaamheid aan de regels", en bleef uiteindelijk zitten. Zijn ouders zagen dat hij niet geschikt was om te studeren en namen hem daarom mee naar huis. Jackie Chan begreep destijds niet wat dit betekende; hij voelde alleen dat hij eindelijk aan school kon ontsnappen en vrij was van controle.

Onverwacht duurde het niet lang voordat zijn vader hem naar een plek stuurde waar meer controle was: de Chinese toneelacademie van Yu Jim-yuen.

Toen Jackie Chan voor het eerst in het ziekenhuis werd opgenomen, was zijn meester erg gesteld op hem omdat hij zo jong was. In vergelijking met zijn broers, die elke dag in de brandende zon kungfu oefenden, was Jackie Chan ongetwijfeld gelukkiger. Nadat hij gewend was geraakt aan het leven op de Chinese Opera Academie, gaf zijn meester Jackie Chan geen "speciale behandeling" meer en liet hem zich aansluiten bij het hardwerkende kungfu-team.

"Being a person is not afraid of pain, scolding,  of vermoeidheid"

Na de neergang van de traditionele opera-industrie stapte Jackie Chan samen met zijn oudere broer Sammo Hung over naar de filmindustrie.

In 1971 bereidde regisseur Luo Wei zich voor op de opnames van "Fist of Fury", met de beroemde Bruce Lee in de hoofdrol. Jackie Chan kreeg toen de kans om zich te verdiepen in de vechtsport. Het was ook in deze film dat Jackie Chan zijn toewijding aan hard werken begon te tonen. De ultieme toewijding aan elke rol bereiken - dat is wat Jackie Chan altijd heeft nagestreefd.

De woorden weerspiegelen de professionele ethiek van een acteur: blijf elk beeld verbeteren, geef alles voor elk personage. Juist dankzij deze professionele ethiek wist Jackie Chan zijn stempel te drukken op de entertainmentwereld vol grootheden en kreeg hij de kans om van bijrol naar hoofdrol te evolueren.

Als acteur vertegenwoordigt Jackie Chan niet alleen de prestaties van de Hongkongse filmindustrie, maar heeft hij ook wereldwijde invloed. Als boegbeeld van de Chinese kungfu-films liet hij het heldenconcept uit de traditionele Chinese cultuur in Hollywood zien, opende hij een venster voor de wereld om de Chinese cultuur te begrijpen en werd hij een verspreider en promotor van de traditionele Chinese cultuur.

Gekleed in een Tang-pak is hij niet alleen een gewone filmheld, maar ook een rolmodel voor Chinezen die zich op het wereldtoneel begeven.