Ιστορία Χαρακτήρα | Πώς ο Τζάκι Τσαν έγινε ο εκπρόσωπος των κινεζικών ταινιών Κουνγκ Φου;

"The tribute must come true"

Όπως είπε ο Λάο Λούο στην ταινία, «Ο φόρος τιμής πρέπει να είναι αληθινός», στη σκηνή των γυρισμάτων, ο Τζάκι Τσαν συμμετείχε σε όλες τις σκηνές δράσης, μεγάλες και μικρές, επιμένοντας σε πραγματικές μάχες και πραγματικές πτώσεις. Όταν ο Τζάκι Τσαν και ο Γου Τζινγκ έπαιζαν ο ένας εναντίον του άλλου, οι δυο τους δεν μπορούσαν να σταματήσουν να κλαίνε όταν θυμούνταν την εμπειρία της σκληρής δουλειάς στο πλατό στο παρελθόν. Στη σκηνή των γυρισμάτων, ο Τζάκι Τσαν εμφανιζόταν συχνά στο πλατό για να τον βοηθήσει όταν ξεκουραζόταν. Ο Τζάκι Τσαν πέρασε από αναπληρωματικός σε ρόλο μαχητή πολεμικών τεχνών με δράκους και τίγρεις και στη συνέχεια σε σκηνοθέτη ταινιών δράσης. Με τραυματισμούς σε όλο του το σώμα, ο Τζάκι Τσαν έχει γίνει σταδιακά ένας διεθνής ηθοποιός, κάτι που είναι αξιοθαύμαστο.

"As a child,  Ήμουν πάντα ταπεινός»

Ο Τζάκι Τσαν γεννήθηκε στην έπαυλη ενός πλούσιου στην κορυφή του λόφου Βικτώρια στο Χονγκ Κονγκ, αλλά το σπίτι του ήταν κρυμμένο σε ένα στενό και απλό σοκάκι. Ο πατέρας του ήταν μάγειρας και η μητέρα του υπηρέτρια. Στη μνήμη του, η παιδική του ηλικία ήταν πάντα «δουλευμένη και διδασκόμενη». Το σπίτι μου βρίσκεται στο όρος Βικτώρια, μακριά από το σχολείο στους πρόποδες του βουνού, και η μητέρα μου έδινε στον Τζάκι Τσαν ένα εισιτήριο λεωφορείου κάθε μέρα. Αλλά επειδή μπορεί να φάει τόσο πολύ και το αγαπάει τόσο πολύ, συχνά χρησιμοποιεί το εισιτήριο για να αγοράσει σκόνη από ψαροκεφτέδες για να φάει, και όταν θέλει να πάει σπίτι, δοκιμάζει την τύχη του στην άκρη του δρόμου και ζητά από κάποιον με αυτοκίνητο να τον παραλάβει για λίγο.

Αλλά όσο καλή τύχη κι αν έχει, υπάρχουν φορές που δεν τα καταφέρνει. Μερικές φορές δεν πρόλαβε το αυτοκίνητο και ανησυχούσε ότι η μητέρα του θα τον έβρισκε όταν θα γύριζε σπίτι πολύ αργά, οπότε απλώς πήρε μια συντόμευση και επέλεξε την αναρρίχηση για να γυρίσει σπίτι στο τελευταίο στάδιο της επιστροφής. Ο ορεινός δρόμος ήταν απότομος και επικίνδυνος. Με το μικρό του σώμα, άρπαξε κλαδιά και πέτρες και ανέβηκε γρήγορα πίσω στην πίσω αυλή. Απροσδόκητα, μια φορά ήμουν συγκεντρωμένος μόνο στην αναρρίχηση και με χτύπησε ο πατέρας μου, ο οποίος τύχαινε να είναι σπίτι από τη δουλειά. Ο πατέρας του δεν μπορούσε παρά να τον πάρει σπίτι, του έδωσε ένα σκληρό μάθημα και τον έβαλε σε περιορισμό.

Λέγεται ότι «αν φας, θα αποκτήσεις σοφία», αλλά ο Τζάκι Τσαν ήταν ένας άτακτος βασιλιάς των «απατεώνων» όταν ήταν παιδί. Μετά από εκείνη την εποχή, ο Τζάκι Τσαν, το λαίμαργο φάντασμα, εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί το φαγητό για να αγοράζει νόστιμο φαγητό. Απλώς κάθε φορά που ανεβαίνει το βουνό για να πάει σπίτι, μαθαίνει να κοιτάζει πρώτα - για να δει αν υπάρχει κάποιο σημάδι του πατέρα του. Στο σχολείο, συνέχισε επίσης να κάνει το πραγματικό του πρόσωπο. Ήταν υπερκινητικός και ένιωθε ότι οι διαλέξεις του δασκάλου ήταν βαρετές, γι' αυτό καθόταν επίτηδες σε μια καρέκλα και έπεφτε προς τα πίσω στην τάξη, κάνοντας όλη την τάξη να γελάει. Μερικές φορές κάνω αστείες γκριμάτσες στους συμμαθητές μου και μερικές φορές χτυπάω το τραπέζι τρίζοντας, καθιστώντας αδύνατο για όλους να κάνουν μάθημα ήσυχα. Αργότερα, ο δάσκαλος έγινε ανυπόμονος και τον έβαλε να σταθεί έξω από την τάξη ως τιμωρία.

Στην αυτοβιογραφία του «Είμαι ο Τζάκι Τσαν», αστειεύτηκε για την εμπειρία του ως εξής: «Αν έμαθα κάτι που θα με βοηθήσει στο μέλλον, είναι πώς να κοιμάμαι όρθιος. Πολλά χρόνια αργότερα, το χρησιμοποιούσα συχνά στο πλατό. Αυτή την ικανότητα».

Αυτού του είδους η ζωή διαρκούσε ένα χρόνο. Ο Τζάκι Τσαν συχνά τιμωρούνταν για διάφορους λόγους, όπως «δεν έκανε τις σχολικές του εργασίες, δημιουργούσε σκόπιμα προβλήματα, παρακούγε την πειθαρχία» και τελικά επανελάμβανε την τάξη. Οι γονείς του είδαν ότι δεν ήταν κατάλληλο υλικό για διάβασμα, οπότε τον πήραν σπίτι. Εκείνη την εποχή, ο Τζάκι Τσαν δεν ήξερε τι σήμαινε αυτό, απλώς ένιωθε ότι μπορούσε επιτέλους να δραπετεύσει από το σχολείο και να απελευθερωθεί από τον έλεγχο.

Απροσδόκητα, δεν άργησε να σταλεί από τον πατέρα του σε ένα μέρος με μεγαλύτερο έλεγχο - την Ακαδημία Κινεζικού Δράματος του Γιου Τζιμ-γιουέν.

Όταν εισήχθη για πρώτη φορά στο νοσοκομείο, ο δάσκαλος αγαπούσε πολύ τον Τζάκι Τσαν επειδή ήταν νέος. Σε σύγκριση με τα αδέρφια του, που εξασκούνταν κουνγκ φου κάτω από τον καυτό ήλιο κάθε μέρα, ο Τζάκι Τσαν ήταν αναμφίβολα πιο ευτυχισμένος. Αφού προσαρμόστηκε στη ζωή στην Κινεζική Ακαδημία Όπερας, ο δάσκαλος δεν έδινε πλέον στον Τζάκι Τσαν «ειδική μεταχείριση» και τον άφησε να ενταχθεί στην ομάδα του σκληρά εργαζόμενου κουνγκ φου.

"Being a person is not afraid of pain, scolding,  ή κούραση"

Μετά την παρακμή της παραδοσιακής βιομηχανίας της όπερας, ο Τζάκι Τσαν μπήκε στη βιομηχανία του κινηματογράφου με τον μεγάλο του αδερφό, Σάμο Χανγκ.

Το 1971, ο σκηνοθέτης Λούο Γουέι ετοιμαζόταν να γυρίσει την ταινία «Γροθιά της Οργής», με πρωταγωνιστή τον διάσημο Μπρους Λι. Ο Τζάκι Τσαν είχε την ευκαιρία να γίνει μέλος των πολεμικών τεχνών. Σε αυτό το έργο, ο Τζάκι Τσαν άρχισε να δείχνει τη «σκληρή δουλειά» του. Να επιτύχει την απόλυτη αφοσίωση σε κάθε ρόλο - αυτό ακριβώς επεδίωκε πάντα ο Τζάκι Τσαν.

Τα λόγια δείχνουν την επαγγελματική ηθική ενός ηθοποιού - να βελτιώνεις συνεχώς κάθε καρέ της ταινίας, να δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό για κάθε χαρακτήρα. Ακριβώς χάρη σε αυτή την επαγγελματική ηθική, ο Τζάκι Τσαν μπόρεσε να αφήσει το στίγμα του στον κύκλο της ψυχαγωγίας που ήταν γεμάτος από ειδικούς και είχε την ευκαιρία να αλλάξει από ρόλο σε ρόλο πρωταγωνιστή.

Ως ηθοποιός, ο Τζάκι Τσαν όχι μόνο αντιπροσωπεύει τα επιτεύγματα των ταινιών του Χονγκ Κονγκ, αλλά έχει και παγκόσμια επιρροή. Ως εκπρόσωπος των κινεζικών ταινιών κουνγκ φου, έδειξε στους ανθρώπους την έννοια των ηρώων στην παραδοσιακή κινεζική κουλτούρα στο Χόλιγουντ, άνοιξε ένα παράθυρο για να κατανοήσει ο κόσμος την κινεζική κουλτούρα και έγινε διαδότης και υποστηρικτής της παραδοσιακής κινεζικής κουλτούρας.

Ντυμένος με κοστούμι Τανγκ, δεν είναι μόνο ένας απλός ήρωας της οθόνης, αλλά και ένα πρότυπο για τον κινεζικό λαό που αντιμετωπίζει την παγκόσμια σκηνή.