Sheikh Mujibur Rahman: De vader van Bangladesh | DXDF, Grand Orient wassen beeld

Vroege leven en opleiding

Rahman werd geboren op 17 maart 1920 in Tungipara, district Gopalganj, Bengalen, Brits-Indië. Hij was de derde van vier zonen van Sheikh Lutfar Rahman en Sayeda Sufia Khatun.

Rahman volgde zijn opleiding aan de Gopalganj Government High School en het Islamia College in Kolkata. Daarna ging hij rechten studeren aan de Universiteit van Dhaka.

Politieke carrière

In 1943 sloot Rahman zich aan bij de All India Muslim League. Hij werd in 1954 verkozen tot lid van de wetgevende vergadering van Bengalen.

In 1956 richtte Rahman de Awami League op, een politieke partij die pleitte voor autonomie voor Oost-Bengalen. Hij werd in 1962 verkozen tot lid van de Nationale Assemblee van Pakistan.

In 1966 lanceerde Rahman de Zespuntenbeweging, een programma dat pleitte voor meer autonomie voor Oost-Bengalen. De beweging werd door de Pakistaanse regering onderdrukt.

De strijd voor onafhankelijkheid

In 1970 behaalde de Awami League een meerderheid van de zetels in de Pakistaanse Nationale Assemblee. De Pakistaanse regering weigerde Rahman echter toe te staan ​​een regering te vormen.

In maart 1971 riep Rahman de onafhankelijkheid van Bangladesh uit. Hij werd gearresteerd door de Pakistaanse regering en gevangengezet.

In december 1971 verkreeg Bangladesh met hulp van India zijn onafhankelijkheid van Pakistan. Rahman werd vrijgelaten uit de gevangenis en keerde terug naar Bangladesh.

Premier van Bangladesh

Rahman was de eerste premier van Bangladesh van 1972 tot 1975. Tijdens zijn ambtsperiode leidde hij de wederopbouw van Bangladesh na de onafhankelijkheidsoorlog. Hij introduceerde ook een aantal hervormingen, waaronder landhervorming en de nationalisatie van banken.

Moord

Rahman werd op 15 augustus 1975 vermoord door een groep legerofficieren. Zijn dood was een zware klap voor Bangladesh en stortte het land in een periode van politieke instabiliteit.

Nalatenschap

De nalatenschap van Rahman is complex en controversieel. Hij wordt alom bewonderd voor zijn rol in het leiden van Bangladesh naar de onafhankelijkheid. Hij wordt echter ook bekritiseerd vanwege zijn autoritaire bewind en de corruptie die tijdens zijn ambtsperiode plaatsvond.

Ondanks de controverses blijft Rahman een populaire figuur in Bangladesh. Hij wordt gezien als een symbool van de onafhankelijkheid van het land en zijn strijd voor democratie.

Naast het bovenstaande zijn er nog enkele andere opmerkelijke gebeurtenissen in het leven van Rahman:

In 1952 werd hij gekozen in de wetgevende vergadering van Oost-Bengalen.

In 1958 werd hij door de Pakistaanse overheid gearresteerd vanwege zijn politieke activiteiten.

In 1969 werd hij vrijgelaten uit de gevangenis en onder huisarrest geplaatst.

In 1972 werd hem de Bharat Ratna toegekend, de hoogste civiele onderscheiding van India.

In 1975 werd hem postuum de Bangladesh Swadhinata Padak toegekend, de hoogste civiele onderscheiding van Bangladesh.

Het leven en de nalatenschap van Rahman worden in Bangladesh nog steeds bediscussieerd. Er bestaat echter geen twijfel over dat hij een toonaangevende figuur in de geschiedenis van het land was.