Ιστορία Χαρακτήρα | Πόσο άξιζε η Πενικιλίνη κατά τη διάρκεια του πολέμου; | DXDF, Κέρινο Ομοίωμα Grand Orient

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι όλοι εσείς που έχετε την οικονομική δυνατότητα να αγοράσετε πενικιλίνη γίνατε κάποτε πλούσιοι. Μόνο μία φορά.

Επειδή κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η αξία της πενικιλίνης ήταν συγκρίσιμη με τον χρυσό, ο οποίος ήταν ένα μαγικό χάπι που μπορούσε να σώσει ζωές. Στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1943, η τιμή μιας δόσης πενικιλίνης έφτανε τα 200 δολάρια, ή την τιμή 200 γραμμαρίων χρυσού.

Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Αντίστασης κατά της Ιαπωνικής Επιθετικότητας, η πενικιλίνη κυκλοφορούσε επίσης στην κινεζική αγορά, αλλά χρησιμοποιούνταν από τις ανώτερες τάξεις. Εκείνη την εποχή, η τιμή του φαρμάκου ήταν ένα τάελ χρυσού και μία πενικιλίνη. Ένα ή δύο χρυσάφι ζυγίζουν περίπου 50 γραμμάρια. Σύμφωνα με την τρέχουσα τιμή των 390 γιουάν ανά γραμμάριο χρυσού, αντιστοιχεί σε περίπου 19.500 γιουάν ανά τεμάχιο.

Η πενικιλίνη στα πρώτα χρόνια δεν ήταν σε μορφή σκόνης, αλλά σε ελαιώδη μορφή, κοινώς γνωστή ως ολεϊκιλλίνη. Κατά την ταραγμένη περίοδο πριν και μετά την απελευθέρωση, η πετρελαϊκή κυλινδρίνη ήταν πολύτιμη και μπορούσε να κυκλοφορήσει ως σκληρό νόμισμα, το οποίο μπορούσε να διατηρήσει την αξία του όπως ο χρυσός.

Εκείνη την εποχή, ορισμένοι άνθρωποι στην Κίνα προμηθεύονταν επίσης παράνομα πενικιλίνη και την πουλούσαν στη μαύρη αγορά. Το πετρέλαιο Xilin ήταν πολύ ακριβό στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1940, μία ράβδος χρυσού ανά μπουκάλι. Πολλοί πλούσιοι άνθρωποι κρατούσαν κυλινδρίνη στα σπίτια τους, και η επιχείρηση του λαθρεμπορίου και της μεταπώλησης κυλινδρίνης έχει επίσης αναδυθεί όπως απαιτούν οι καιροί. Αν είχατε έναν τόνο πενικιλίνης κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας της Κίνας, θα ήσασταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στον λαό! Ο πλούτος σας είναι δεύτερος μόνο μετά τις τέσσερις μεγάλες οικογένειες της Δημοκρατίας της Κίνας, δηλαδή την οικογένεια Jiang Zhongzheng, την οικογένεια Song Ziwen, την οικογένεια Kong Xiangxi και την οικογένεια Chen Lifu.

Μέχρι το 1945, όταν η πενικιλίνη άρχισε να διαδίδεται και να εφαρμόζεται στο κοινό, η τιμή μιας δόσης πενικιλίνης ήταν επίσης περίπου 6 δολάρια ΗΠΑ, που ισοδυναμούσε με 14 ωκεανούς στην Κίνα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ένα μπουκάλι αμερικανικής πενικιλίνης που εισήχθη λαθραία στην ηπειρωτική Κίνα κόστιζε δέκα δολάρια. Στη Σαγκάη, την πιο ανεπτυγμένη οικονομία στις δεκαετίες του 1940 και του 1950, ο μισθός της απλής εργατικής τάξης ήταν 5-10 γιουάν και ο μηνιαίος μισθός του στρατηγού Κάι Ε, κυβερνήτη της Γιουνάν, ήταν μόνο 65 γιουάν. Με άλλα λόγια, αυτοί οι απλοί εργάτες δεν μπορούν να βγάλουν αρκετά χρήματα για να αγοράσουν μια πενικιλίνη αφού δουλέψουν σκληρά για ένα μήνα.

Ένα μικρό φτέρνισμα πυροδότησε ένα σημαντικό γεγονός στην ιστορία της ιατρικής.

Σχεδόν οι μισές από τις μεγάλες εφευρέσεις που είναι γνωστές στον κόσμο οφείλονται σε «ατυχήματα». Ο Νεύτωνας χτυπήθηκε κατά λάθος από ένα μήλο που έπεσε από το δέντρο και ανακάλυψε το συμπέρασμα της παγκόσμιας έλξης. Ο Βατ είδε το άλμα του καπακιού της κατσαρόλας όταν το νερό έβραζε και εφηύρε την ατμομηχανή. Η γάτα του Γάλλου χημικού Κουρτουά έπεσε κατά λάθος πάνω σε ένα μπουκάλι νερό. Το μπουκάλι με το πυκνό θειικό οξύ χύθηκε στο «μητρικό υγρό» και το νέο στοιχείο ιώδιο ανακαλύφθηκε τυχαία.

Και ο Φλέμινγκ ανακάλυψε την πενικιλίνη φτερνιζόμενος!

Μια μέρα το 1928, ο Φλέμινγκ, ο οποίος είχε κρυολόγημα, επέμενε ακόμα να συνεχίσει να εργάζεται στο εργαστήριο. Ένα ακούσιο φτέρνισμα σε ένα εργαστηριακό τρυβλίο Petri εξέπληξε τον Φλέμινγκ λίγες μέρες αργότερα!

Λίγες μέρες αργότερα, ο Φλέμινγκ θυμήθηκε ότι είχε αφήσει ένα τρυβλίο Petri στο τραπέζι του εργαστηρίου που θα έπρεπε να είχε αντικατασταθεί. Πριν από την επεξεργασία, το παρατήρησε με μικροσκόπιο, αλλά τον άφησε να παρατηρήσει ότι ένα είδος μούχλας που δεν είχε ξαναδεί εμφανίστηκε στο τρυβλίο Petri, και άλλα βακτήρια γύρω του ζούσαν γύρω του και δεν τολμούσαν να το πλησιάσουν.

Στις 13 Φεβρουαρίου 1928, ο Φλέμινγκ επιβεβαίωσε την ανακάλυψή του, ότι αυτό που είχε παρατηρήσει ήταν ένας νέος τύπος μούχλας που σκότωνε τα βακτήρια και τον ονόμασε πενικιλίνη.

καθαρίστηκε και επαναχρησιμοποιήθηκε μετά την ανακάλυψή του. Ο Φλέμινγκ καλλιέργησε στελέχη Penicillium από γενιά σε γενιά και το 1939 παρείχε τα στελέχη σε Αυστραλούς παθολόγους που προετοιμάζονταν να μελετήσουν συστηματικά την πενικιλίνη. Ο Φλόρεϊ και ο βιοχημικός Τσέιν εργάστηκαν δίπλα-δίπλα για να επανεξετάσουν τις ιδιότητες και τη χημική δομή της πενικιλίνης και, μετά από μια μακρά περίοδο σκληρής δουλειάς, τελικά έλυσαν τα προβλήματα του διαχωρισμού, του καθαρισμού και της συγκέντρωσης της πενικιλίνης. Σύντομα, γεννήθηκε επιτέλους η πενικιλίνη υψηλής καθαρότητας. Από τότε, ο κόσμος άνοιξε την εποχή των αντιβιοτικών και οι άνθρωποι μπόρεσαν να απαλλαγούν από την απειλή των περισσότερων βακτηρίων.

Καλλιτέχνες που καθυστερούν από την επιστήμη, διασυνοριακός κύκλος τέχνης «Βακτήρια».

Ο Αλεξάντερ Φλέμινγκ ήταν ο πρώτος που ζωγράφισε με βακτήρια. Αρχικά, το εργαλείο ζωγραφικής του Φλέμινγκ ήταν η ακουαρέλα. Αργότερα, ως επιστήμονας, άρχισε να χρησιμοποιεί ένα άλλο νέο μέσο - τους μικροοργανισμούς. Γέμιζε ένα τρυβλίο Petri με άγαρ και στη συνέχεια χρησιμοποιούσε ένα μεταλλικό εργαλείο σε σχήμα δακτυλίου για να εξάγει βακτήρια διαφορετικών χρωστικών και να τα απλώνει στο πιάτο, επιτρέποντας σε αυτά τα διαφορετικά βακτήρια να ζυμωθούν και να ωριμάσουν ταυτόχρονα.

Η κόκκινη ζελατινώδης ουσία στο τρυβλίο Petri είναι ένα από τα στερεά μέσα και αποτελεί ένα «μεγάλο γεύμα» για τα βακτήρια. Αυτή τη στιγμή, ένα μικρό τρυβλίο Petri μετατρέπεται σε έναν μικρό μικροβιακό παράδεισο. Με την ισχυρή τους ικανότητα επιβίωσης και πολλαπλασιασμού, μετά από περίπου μισή ώρα ανάπτυξης, η επόμενη γενιά δημιουργείται με διαίρεση. Απλώς περιμένετε και σύντομα θα μπορείτε να «συγκομίσετε» ένα πιάτο γεμάτο βακτήρια ή μύκητες.